 |
 |
|
|
 |
 |
|
|||
|
|
|
AKCJA KATOLICKA - APOSTOLSTWO ŚWIECKICH Powołanie chrześcijańskie jest z natury swojej również powołaniem do apostolstwa, a obowiązek
i prawo do apostolstwa otrzymują świeccy na mocy samego zjednoczenia swojego z Chrystusem-Głową. Myśląc o Akcji Katolickiej trzeba wskazać jej fundament doktrynalny, duchowy i apostolski, jaki stanowi poprawnie rozumiana teologia laikatu. Trzeba więc osadzić Akcję Katolicką na szerokim tle nauki i praktyki Kościoła, aby budować autentyczną Akcję Katolicką, ze świeckimi chrześcijanami świadomymi swego powołania i posłannictwa, a nie tylko aktywistami, którzy myślą, działają po ludzku i chcą zmieniać świat w oparciu o własne pomysły, bez odniesienia do Chrystusa i Jego Misterium Paschalnego. Nie można budować na piasku, ale na fundamencie, którym jest Chrystus. Inaczej będzie to akcja i tylko akcja, bezpłodna duchowo i nieskuteczna apostolsko. Zastanówmy się więc nad sprawą apostolstwa świeckich. Apostolstwo świeckich jest to udział laikatu w posłannictwie zbawczym samego Chrystusa przez urzeczywistnianie go w Kościele i w świecie. Jest to apostolstwo podstawowe, więc ma charakter uniwersalny, powszechny. Nie jest ono bynajmniej przywilejem pewnych osób czy grup w Kościele, lecz przywilejem całego Ludu Bożego. W Dziejach Apostolskich (11,20; 18,24-28) jest mowa o świeckich członkach pierwotnej gminy chrześcijańskiej, którzy czuli się odpowiedzialni za przepowiadanie ewangelii. Już wtedy istniała instytucja świeckich apostołów i nauczycieli (Didache 11), a biskup św. Cyprian powiada, że niczego nie postanawiał bez zgody ludu. Sytuacja uległa zmianie po edykcie mediolańskim (313 r.), kiedy na skutek uprzywilejowanej pozycji Kościoła wzrastała liczba chrześcijan, w wielu z nich gasła dawna gorliwość i poczucie odpowiedzialności za Kościół, wtedy laikat stał się niższą, mniej wykształconą, a nawet pogardzaną i bierną na długie wieki klasą w Kościele. Dopiero postępująca laicyzacja życia po rewolucji francuskiej (1789 r.) skłoniła do poszukiwania konkretnych form aktywności świeckich członków Kościoła. Myśl o apostolstwie świeckich podjęli papieże. Pius IX zatwierdzi liczne stowarzyszenia, Leon XIII, Pius X i Pius XII nakreślą teologiczne podstawy apostolstwa świeckich. Jan XXIII i Paweł VI poprzez dokumenty soborowe przypomną świeckim ich pełne prawa w Kościele, ich obowiązek konsekracji świata, apelując równocześnie, by nie realizowali swego apostolatu bez hierarchii. Natomiast nauczanie Jana Pawła II na temat apostolstwa świeckich, to profetyczne i przynaglające wołanie, że „wybiła godzina laikatu”, że „nastał czas nowej ewangelizacji” i „nowa epoka zrzeszeń katolików świeckich”. Być chrześcijaninem, to nie wystarczy poprawnie żyć i dbać o wypełnianie przykazań, ale to znaczy apostołować. Wszelka bowiem działalność Kościoła-Ludu Bożego, zmierzająca do szerzenia Królestwa Bożego na ziemi, nazywa się apostolstwem podstawowym. „Wszyscy zatem wierni otrzymują wspaniały obowiązek przyczyniania się do tego, aby wszyscy ludzie na całym świecie poznali i przyjęli Boskie orędzie zbawienia” (Dekret o apostolstwie świeckich 3). Nie jest więc potrzebny żaden mandat ze strony hierarchii, ponieważ sam Pan przez chrzest i bierzmowanie przeznacza wszystkich do apostolstwa. Wynika ono z racji przynależności do Kościoła. Apostolstwo świeckich jest również uniwersalne w sensie przedmiotowym, ponieważ Kościół wychodzi naprzeciw wszelkim potrzebom ludzkim wszystkich czasów i obejmuje wszelkie dziedziny życia. Dlatego Vaticanum II określa je mianem powołania. Konstytucja dogmatyczna o Kościele (nr 33) mówi: „Oprócz tego apostolatu, który jest zadaniem wszystkich w ogóle chrześcijan, ludzie świeccy mogą być także powołani w różny sposób do bardziej bezpośredniej współpracy z apostolstwem hierarchii na wzór owych mężów i niewiast, którzy pomagali Pawłowi w głoszeniu ewangelii, bardzo trudząc się w Panu”. A więc można mówić nie tylko o apostolstwie podstawowym, ale i apostolstwie specjalnym, kiedy to świeccy otrzymują misję kanoniczną lub współpracują z hierarchią, ale bez misji kanonicznej. Jest to apostolstwo w ścisłym tego słowa znaczeniu, bo jest to udział w apostolstwie hierarchicznym, choć pozostaje ono apostolstwem wiernych świeckich. Przykładem apostolstwa specjalnego jest Akcja Katolicka. ks. Piotr Topolewski
|
|
|
|
|
