Wojna domowa w Hiszpanii głos w dyskusji o stereotypach w historii

Hit Counter

NUMER BIEŻĄCY

„Siostro Hiszpanio, święta Hiszpanio – ty wybrałaś! jedenastu biskupów, szesnaście tysięcy księży zamordowanych i żadnej apostazji!”
Paul Claudel „Do hiszpańskich męczenników”

Gdy w marcu tego roku wpadł mi w ręce kolejny numer pisma „Prawica Polska” z ciekawością stwierdziłem, iż znajduje się w nim krótka recenzja książki Marka Jana Chodkiewicza pt. „Zagrabiona pamięć: Wojna w Hiszpanii 1936 – 1939”.

Praca pana Chodkiewicza jest ważnym głosem w dyskusji nad interpretacją wydarzeń w Hiszpanii w latach 1936 – 1939, ponieważ żaden epizod lat trzydziestych nie był tak przekłamany jak ten i dopiero w ostatnich latach zaczęto „ odsypywać góry kłamstw”, pod którymi zakopano, na czas całego pokolenia, prawdę o wojnie domowej. To, co się wyłania, to nie walka pomiędzy dobrem a złem, ale ogólna tragedia.

Lata jednostronnej oceny tamtych wydarzeń stworzyły wizerunek okrutnego faszysty Franco, który przy pomocy Hitlera i Mussoliniego „mordował naród hiszpański”.

Faktem niezaprzeczalnym jest, że skala zabójstw, dokonanych przez frankistów na terenach przez nich kontrolowanych, była ogromna. Jednak liczba zabitych przez „drugą stronę” była ogólnie biorąc taka sama, jeśli nie większa. Z pewnością skala okrucieństwa i deprawacja moralna wymierzona w Kościół katolicki wskazują, że komuniści hiszpańscy uciekali się do terroru zupełnie niespotykanego w cywilizowanym świecie. Niestety, o tym często się zapomina. Tak pisał o tych wydarzeniach Winston Churchill: „Trudno wyobrazić sobie, by wojna domowa tego typu, w której nienawiść i wzajemne wyniszczanie się osiągają tak niewiarygodną moc, nie splamiła się okrucieństwem popełnianym przez obydwie strony”.

Przykładów okrucieństw, jakie dopuściła się strona tzw. republikańska (ludzi we władzach o poglądach typowo republikańskich z każdym miesiącem było coraz mniej; zastępowali ich anarchiści, trockiści i komuniści, którzy byli bezwolnym narzędziem w rękach Stalina – przyp. autora), jest wiele. Oto kilka z nich: W prowincji Ciudad Real matkę dwóch jezuitów zamordowano wciskając jej do gardła krucyfiks; proboszcza z Torrijos biczowano ubranego w koronę cierniową, zmuszono do wypicia octu, przytwierdzono mu belkę drewniana do pleców a następnie zastrzelono. Niektórych księży palono, innych grzebano żywcem, niektórym obcinano uszy. Zamordowanych zostało 11 biskupów, 12 proc. zakonników, 13 proc. księży, oraz 283 zakonnice.

Republikanie mordowali oczywiście również świeckich obywateli hiszpańskich. Jeden z takich mordów opisał (co jest ważne sympatyzujący jawnie z republikanami – przyp. autora) Ernest Hemingway w „Komu bije dzwon”. Jest to opis okrutnej masakry w miejscowości Ronda, gdzie zakatowano kijami i cepami lub wrzucono do wąwozu, który przecinał miasto, 512 bezbronnych, niewinnych osób.

Przykłady takie można by było mnożyć w nieskończoność, ponieważ jak pisał już wspomniany Winston Churchill: „(...)komunistyczna zaraza rozsrożyła się do tego stopnia, że przeciwnicy polityczni byli łapani na ulicach lub wywlekani ze swych łóżek i zabijani(...)” i dalej: „Przejąwszy władzę, komuniści z zimną krwią dokonywali masowych rzezi wśród swoich przeciwników politycznych oraz wśród warstw zamożnych.” Jednak nie w tym rzecz. Ważne jest to aby odpowiedzieć sobie na pytanie czy przypadkiem słynne słowa „mistrza kłamstwa i obłudy” Józefa Goebbelsa, iż kłamstwo powtarzane wiele razy staje się prawdą, nie legło u podstaw naszej opinii o wojnie domowej w Hiszpanii? Jeżeli tak, to pracujmy nad jej zmianą aż do momentu gdy prawda zatryumfuje nad fałszem i to nie tylko w tej jednej sprawie.

Krzysztof Jankowski

redakcja@prawicapolska.pl

BASTION ŚWIĘTEGO JERZEGO