redakcja@prawicapolska.pl

NR 17

http://www.prawicapolska.pl

Hit Counter

NUMER BIEŻĄCY

STRONA GŁÓWNA

AKTUALNOŚCI

NUMERY ARCHIWALNE

KONTAKTY

LISTY

ŚWIECKIE RUCHY I WSPÓLNOTY RELIGIJNE

Wierni mają uświadomić sobie ...
nie tylko to, że należą do Kościoła,
ale że są Kościołem.
papież Pius XII (1943 r.)

Można bez przesady powiedzieć, że wiek XX jest wiekiem apostolstwa świeckich. Chociaż Kościół od swego zarania nigdy nie był wrogiem świeckich, bo zawsze był świadomy swej misji zbawczej wobec każdego człowieka, to jednak z biegiem wieków przynależność do hierarchii dawała osobom duchownym przywilej uczestnictwa w darach łaski Chrystusowego zbawienia i na nich to spoczywał obowiązek podejmowania zadań apostolskich Kościoła. Na szczęście wierni świeccy, świadomi swego chrześcijańskiego powołania i posłannictwa, domagali się dowartościowania ich własnego miejsca w Kościele. Były to w dawnych wiekach konfraternie i bractwa wzorujące się na stylu życia zakonnego. Z czasem te wspólnoty i grupy odnajdywały swoje miejsce w Kościele, odkrywały swoisty charakter powołania i misji świeckich.

W ostatnich latach obserwuje się w wielu parafiach, diecezjach pojawianie się pewnych grup i organizacji katolickich, które z każdym dniem zyskują na znaczeniu. Chodzi tu najogólniej mówiąc o nowe świeckie wspólnoty religijne, ruchy i stowarzyszenia. Co więcej, parafie często muszą uwzględnić fakt, że ich duszpasterz przynależy lub będzie przynależeć do jakiejś wspólnoty czy ruchu, w wyniku czego zmieniony zostanie nieco styl pracy duszpasterskiej. Ogromnie cieszy fakt apostolskiego zaangażowania wiernych świeckich.

W czasach nowożytnych, współczesnych można dostrzec eksplozję ruchów ludzi świeckich pragnących dążyć do życia doskonałego według Ewangelii. Możemy więc mówić o tzw. fenomenie ruchów.

Zjawisko to uwidoczniło się po Soborze Watykańskim II i to wraz z nowym, pogłębionym pojęciem Kościoła. Dotąd utożsamiano Kościół z instytucją, z hierarchią. Natomiast Sobór Watykański II w Konstytucji Lumen Gentium daje bardzo wyraźne pojęcie Kościoła. Porównuje go do „roli uprawnej”, „nowej budowli”, „górnego Jeruzalem”, a zwłaszcza używa pojęcia „communio -wspólnota”. Zatrzymajmy się na tym ostatnim określeniu Kościoła jako wspólnoty.

Communio to zjednoczenie wszystkich wiernych z Bogiem przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. Kościół to wszyscy wierni, to Lud Boży złączony z Bogiem i między sobą. Co więcej, ten Lud Boży uczestniczy w kapłańskim, prorockim i królewskim urzędzie Chrystusa - powiada Konstytucja dogmatyczna i duszpasterska o Kościele (KK, KDK) oraz Dekret o apostolstwie świeckich (DA).

Oczywiście, że sposób uczestniczenia w kapłańskim, prorockim i królewskim urzędzie Chrystusa będzie inny w przypadku wiernych świeckich i kapłanów, choć jedni i drudzy są do niego wezwani. Adhortacja Pawła IV Ewangelii nuntiandi przypomina, iż wszyscy świeccy są wezwani do ewangelizacji, do oddziaływania na życie społeczne, polityczne, gospodarcze itd.

Dekret o apostolstwie świeckich stwierdza, że działalność ludzi świeckich do tego stopnia jest konieczna, że bez niej apostolstwo samych pasterzy nie może być w pełni skuteczne (DA 10). Kościół okazuje coraz większe zrozumienie dla roli laikatu w Kościele i coraz bardziej docenia pogłębione życie religijne członków ruchów i stowarzyszeń katolickich, ich zaangażowanie i dynamizm wiary, odnowienie form życia duszpasterskiego.

Prawidłowa współpraca między Kościołem hierarchicznym a katolickimi ruchami układa się wówczas, gdy hierarchia widzi w ruchach sprzymierzeńców, ruchy zaś spełniają kryteria decydujące o ich eklezjalności. W innym przypadku mogą one przejść w sekty. A więc, wyliczmy kryteria decydujące o eklezjalności danego ruchu:

· Troska o to, aby na pierwszym miejscu u członków ruchu było powołanie do świętości.

· Następnie, odpowiedzialność za wyznawanie i przekazywanie wiary katolickiej zgodnie z interpretacją Nauczycielskiego Magisterium Kościoła.

· Świadectwo trwałej i autentycznej jedności z papieżem i biskupami oraz gotowość współpracy z innymi stowarzyszeniami i katolickim ruchami.

· Dalej, zgodność z apostolskimi celami Kościoła, udział w ich realizacji (np. podejmowanie trudu Nowej Ewangelizacji).

· Ważna jest też postawa zaangażowania w ludzką społeczność według społecznej nauki Kościoła.

Ruchy i stowarzyszenia nie tworzą więc nowego Kościoła, ale są przejawem pewnej odnowy w Kościele. Członkowie tych grup przez swą autentyczną komunię z Bogiem i jedność z członkami innych ruchów, stają się formą realizacji Kościoła. Służąc innym nie zatracają przy tym swego charyzmatu. Wręcz przeciwnie służą wiernym w parafii przez ubogacanie ich swoim charyzmatem.

Ks. Piotr Topolewski

redakcja@prawicapolska.pl

Z teczek bezpieczeństwa

BASTION ŚWIĘTEGO JERZEGO

POMORZE

HISTORIA

IDEE

GOSPODARKA

WYWIADY

Liga Republikańska